نگون

توی دوره ی من ، توی دنیای ما امروزیا ، ما نسل سومی ها همه چی خفقانه ، ما توی دوره ی بی تکلیفی زندگی میکنیم ، توی دوره ای که از هیچی به همه چی رسیدیم ، مث وحشیا به همه چی چنگ میزنیم ، پدران و پدر بزرگان ما با اصالت و شرف زندگی کردن با تعهد و مسئولیت ولی مردای دوره ما به همه چی و همه کس چنگ میزنن و حتی مسئولیت تن خودشونم ندارن ، مردای ما عزت نفس براشون معنی نداره ، حیا فقط یه واژه ی تاریخیه ، عفت ته املیه ، اینجا مردم همه غریبن ، زنای متاهل به شوهراشون خیانت میکنن اینجا دیگه خط قرمز و حریم نداره ، مردای متاهل دست رو همه چی میزارن و تعالی و عفت زیر دست و پاها و افکار مسموم داره له میشه ، اینجا مردم همه چیشون گم کردن ، اینجا مذهب فقط یه بازیچه است ، من ازین فضای مه آلود میترسم ، اینجا عفت وفا تعالی پایبندی صداقت معنا ندارد ، من باید تا ابد تنها بمونم ، اینجا مردمان رسم وفا را نمیدانند ، اینجا همه خود را به کوچه علی چپ میزنند تا دینشان آن ها را نچزاند ، من میترسم .. ، اینجا پاک بودن و پاک ماندن سخت است ، درین جا پاک ماندن یک هنر دست نیافتنی است ، من از اینهمه میترسم ، اینجا دختران با افکار دهه 50 زیر دست و پا له شده اند ، من میپنداشتم که تمام زیبایی هایم و عشوه هایم را در صندوقچه ی قلبم به مرد خودم هدیه میدهم ، ولی مرد من بین اینهمه گم شده ، قرن ماشینی زندگیهارو از هم پاشیده ، ازدواج بین مردمم بی معنا شده ، تعهد فقط یک خیال شده ، همه تن به هرزه گی میدهیم و شعار پاکی میدهیم ، اینجا اخر خط است . سقوط تا انتها